2026’nın konser takvimine bakan biri tarih sırasını karıştırdığını düşünebilir. Mayısta Model on yıl sonra İzmir’de. Haziranda Şebnem Ferah altı yıl sonra KüçükÇiftlik Park’ta. On altı gün sonra aynı sahnede Leyla The Band, on üç yıl sonra. Ekimde yine aynı sahnede Çilekeş, on beş yıl sonra.
Tek tek bakınca hepsi güzel haber. Yan yana koyunca soru başka: bu kadar grup neden aynı yıl döndü?
Model — on yıl, ve dönüşün en dürüst hali
Fatma Turgut, Can Temiz ve Okan Işık’ın 2016’daki ayrılığı sancılıydı; grup içi kopukluklar, müzikal vizyon farkları ve sosyal medyaya taşan gerginlikler vardı. O yüzden bu üçlünün yeniden aynı sahnede olması, listedeki en beklenmedik dönüştü.
Turne 15 Mayıs’ta İzmir Arena’da başladı, 16 Mayıs’ta İstanbul Ataköy Marina’da devam etti. “Değmesin Ellerimiz”, “Sen Ona Aşıksın”, “Pembe Mezarlık”, “Makyaj” — ama asıl mesele şuydu: sahnede yeni bir şarkı da söylediler, “Ölürüm Daha İyi”.
Konserlerin ardından basın toplantısı düzenlediler ve gazetecilerin sorularını tek tek yanıtladılar. Aralarında “para bitince bir araya geldiler” yorumu da vardı. Bu sorunun sorulmuş olması bile 2026 dönüş dalgasının nasıl okunduğunu gösteriyor — ve Model, yeni şarkıyla dönerek bu soruya en güçlü cevabı zaten vermişti.
Şebnem Ferah — altı yıllık sessizlik
Ferah son büyük konserini 2019’da vermişti. Aradaki yıllarda ne yeni albüm geldi ne sahne; sosyal medyadaki “geri dön” çağrıları bir noktada beklentinin kendisi haline geldi.
3 Haziran KüçükÇiftlik Park biletleri dakikalar içinde tükendi, yüz binlerce kişi satış platformlarında sıraya girdi. Talep 27 Haziran’a ikinci bir tarih açtırdı, turne İzmir Arena ile devam etti. İzmir’de sahneye çıktığında ilk albümünden sonraki ilk konserini de 1997’de İzmir’de verdiğini hatırlattı: “Gördüğünüz gibi yine heyecanlıyım, değişen bir şey yok”.
Sahne tarafı netleşti ama albüm sorusu havada duruyor.
Leyla The Band — aynı sahneye, on üç yıl sonra
Detay şu: Ali Atay, Serkan Keskin ve Onur Ünlü’den oluşan grup, 16 Eylül 2013’te veda konserini KüçükÇiftlik Park’ta vermişti. 19 Haziran 2026’da tam olarak aynı sahneye çıktılar.
Leyla ile Mecnun‘un müzikal uzantısı olarak doğan grubun “Yokluğunda” ve “Aşk Bitti” gibi parçaları, dizinin absürt mizahıyla melankoliyi aynı yerde tutmayı başarmıştı. Bu yüzden dönüşleri bir grup dönüşünden çok bir kuşağın ortak hafızasına dönüş olarak okundu.
Ama konserin en önemli kısmı repertuvarın eski tarafı değildi: sahnede iki yeni şarkı söylediler ve bunları yayımlayacaklarını söylediler. Bu, dönüşü tek gecelik bir buluşmadan çıkarıp devam eden bir işe çeviren cinsten bir açıklama.
Çilekeş — on beş yıl, ve yılın en tartışmalı dönüşü
Ocak sabahı düşen haber rock camiasında bomba etkisi yarattı: 2011’den beri pasif olan Çilekeş, ilk albümü Y.O.K.‘un 21. yılına özel olarak 10 Ekim’de KüçükÇiftlik Park’ta.
Sahnedeki isimler Görkem Karabudak, Ali Güçlü Şimşek ve Cumhur Avcil. 2002-2010 arası kadroda olan basçı Gökhan Şahinkaya bu konserlerde yer almayacak. Üyelerin ara dönemde nerede olduğu dönüşün neden bu kadar konuşulduğunu açıklıyor: Bubituzak, Lalalar, Gaye Su Akyol. Çilekeş dağılmadı; parçaları Türkiye alternatif sahnesinin en önemli projelerine dağıldı.
Hatırlatma: 2008 tarihli Katil Dans, Rolling Stone tarafından yılın albümü seçilmişti. 2010’daki Histeri Çalışmaları ise progresif tarafa kayan, grubun en az anlaşılan işiydi.
Bilet fiyatları açıklandığında sosyal medyada ciddi tepki geldi. Bu tepki tesadüf değil.
Adamlar — farklı bir dönüş türü
Adamlar bu listede ayrı duruyor, çünkü onlarınki nostalji dönüşü değil. Grup Eylül 2025’te tüm faaliyetlerini durdurdu, konserleri iptal etti. Üyeler arasında kopukluk olduğu iddiaları, sosyal medya takipleşmeleri üzerinden aylarca konuşuldu.
30 Ocak 2026’da yeniden faaliyete başladıklarını duyurdular. Ama dönen kadro aynı değil: kurucu Tolga Akdoğan ve Berat İşçioğlu devam ederken, aralarına Kartal Key, Athena’nın davulcusu Egemen Özkasnaklı ve yönetmen Burak Kolcu katıldı. Logo bile değişti. Yeni dönemin ilk konseri 4 Nisan’da Turkcell Sahnesi’nde yapıldı.
Yani Adamlar geçmişine dönmedi, üzerine yeni bir dönem inşa etti. Bu ayrım önemli — birazdan buna geleceğiz.
Peki neden hepsi aynı yıl?
Tesadüf değil. Birkaç şey aynı anda oldu:
1. Müzisyenin geliri tamamen sahneye kaydı. Türkiye’de streaming telifi, bir grubu ayakta tutacak seviyeden çok uzak. Milyonlarca dinlenme, bir grubun bir aylık prova stüdyosu masrafını zor karşılıyor. Buna karşılık dolu bir açık hava konseri, tek gecede yılların dijital gelirini geçebiliyor. Dağılmış bir grup için matematik açık: bir gece sahneye çıkmak, yeni bir albüm yapmaktan hem daha kârlı, hem daha az riskli.
2. O kuşak artık bilet alabiliyor. Y.O.K. 2005’te çıktığında lisedeki dinleyici bugün otuzlarının sonunda. Harcanabilir geliri en yüksek dönemde ve nostaljiye para ödemeye hazır. Şebnem Ferah biletlerinde yüz binlerce kişinin sıraya girmesi bir sevgi göstergesi olduğu kadar bir demografi göstergesi.
3. Talep artık ölçülebilir. Eskiden bir grubun dağıldıktan sonra hâlâ dinlenip dinlenmediğini kimse bilmiyordu. Bugün Spotify verisi bunu net gösteriyor: Çilekeş on beş yıldır sahneye çıkmadığı halde dinleyici tabanı büyümeye devam etti. Organizatör bu veriyi görüp riski hesaplayabiliyor. Dönüş konseri artık bir kumar değil, tabloya bakılarak alınan bir karar.
4. Organizasyon tarafı profesyonelleşti. Epifoni, Bayhan Müzik gibi yapılar ve KüçükÇiftlik Park gibi mekânlar bu işi kurumsal olarak kurguluyor. Grubu ikna eden çoğu zaman grubun kendisi değil, dışarıdan gelen bir teklif ve bir “proje” oluyor. Yıldönümü de tam olarak bunun için var: Y.O.K.‘un 21. yılı kutlanıyor — 20 değil, 21. Bahanenin bu kadar esnek olabilmesi, bahanenin asıl mesele olmadığını gösteriyor.
5. Ve dürüst olalım: kültürel bir yorgunluk var. İnsanlar 2000’lerin rock’ına dönerken sadece şarkıları özlemiyor, o şarkıları dinlerken oldukları kişiyi özlüyor. Dönüş konserlerinin bilet talebindeki histerinin bir kısmı müzikle değil, zamanla ilgili.
Bundan sonra ne görebiliriz?
Birkaç tahmin:
Dönüş dalgası büyüyecek, sonra doyacak. 2000’lerin dağılmış rock kadrosu hâlâ derin. Önümüzdeki iki yılda birkaç dönüş daha göreceğiz. Ama üçüncü yılda talep doyacak; her dönüş konseri “olay” olmaktan çıkıp sıradan bir takvim maddesine dönüşecek. Bu dalganın en kârlı dönemi şu an.
Yıldönümü formatı yerleşecek. “Albümün tamamını sırasıyla canlı çalmak” formatı Türkiye’de henüz yaygın değil ama bu dönüşlerle birlikte gelecek. Y.O.K. ya da Sen Ona Aşıksın gibi albümlerin baştan sona çalındığı geceler mantıklı bir sonraki adım.
Bilet fiyatı asıl tartışma konusu olacak. Çilekeş’te başlayan tepki büyüyecek. Karaborsa, kimlik doğrulaması, dinamik fiyatlandırma — bunlar önümüzdeki yılın müzik gündemi olacak. Nostaljinin bir fiyatı olduğunu keşfeden sektörle, o fiyatı ödemek istemeyen dinleyici arasında bir gerilim var.
Arşiv yayınları gelecek. Talebi gören plak şirketleri kataloğa dönecek: vinil reissue’lar, genişletilmiş baskılar, kayıtlanmamış demolar. Konser bileti satan bir ismin plağı da satar.
Ve asıl ayrışma şurada olacak: kim yeni şarkı çıkardı? Bugün dönenlerin çoğu sahneye döndü, plağa değil. Bir yıl sonra bu listeye baktığımızda ikiye ayrılmış olacak. Bir tarafta tek geceyle kalanlar — güzel bir anı, kapanmış bir dosya. Diğer tarafta üretmeye devam edenler.
O ikinci tarafta şimdiden iki isim var: Model yeni şarkısıyla döndü, Leyla The Band sahnede iki yeni şarkı çalıp yayımlayacağını söyledi. Adamlar ise zaten geçmişine değil, yeni bir kadroya döndü.
Dönüşü kalıcı kılan şey nostalji değil, nostaljiyi bırakabilmek.
